Naam

What’s in the name…

Soms denk ik weleens… in wat voor vreemde wereld leef ik toch? Een wereld waarin middelmatigheid en conformiteit de boventoon voeren. Een wereld met een heel eigen kijk op cognitieve hoogbegaafdheid.

Boeken kan ik volschrijven over de zogenaamde sociale onhandigheid en de emotionele achterstand die hoogbegaafden in de ogen van de ‘normale’ maatschappij hebben. Hele dichtbundels kan ik componeren over het verdriet van jonge kinderen die niet begrepen worden door hun leeftijdsgenootjes. Verhaaltjes over drukke ‘ADHD-clowntjes’ en stille, autistische pierrots schud ik zo uit mijn mouw.

Iedere keer raakt het me weer dat deze kleine mensen niet zichzelf kunnen en mogen zijn. Dat ze zich genoodzaakt voelen als gespleten persoonlijkheden door het leven te moeten gaan. Afstand nemend van zichzelf, simpelweg om bij de groep te mogen horen. De groep die hen niet begrijpt, ze onbewust kwetst, ze beoordeelt en veroordeelt…

Soms denk ik weleens… in wat voor vreemde wereld leef ik toch? Een wereld waarin cognitieve talenten moeten knokken om erkenning. Een wereld waarin sportieve en muzikale talenten op handen worden gedragen.

Begin dit jaar heb ik die bijzondere mening van de maatschappij weer eens mogen ervaren. Geheel op eigen initiatief werd door het NOC*NSF een topsportpas in de schoot van een van mijn zonen geworpen. Een topsporter wordt ‘ontzorgd’ in de breedste zin van het woord. Niets, maar dan ook niets mag een topsporter belemmeren in zijn of haar ontwikkeling.

Iedere keer raakt het me weer dat cognitieve talenten over het hoofd worden gezien. Dat hen geen goede geestelijke gezondheidszorg, financiële steun of onderwijs op maat in de schoot wordt geworpen. Dat zij niet alle kansen krijgen om zich te kunnen ontplooien en ontwikkelen. Jammer dat velen niet begrijpen, hoeveel zij voor hen zouden kunnen betekenen…

Soms denk ik weleens… in wat voor vreemde wereld leef ik toch? Een wereld die mijn kinderen, weliswaar onbewust, ‘verwaarloost’. Een wereld die de waardevolle bloesem niet ziet. Die het potentieel niet voedt of bemest. Pas als de vruchten rijp en volgroeid zijn worden ze opgemerkt. En dan… dan plukt de wereld de vruchten. De vruchten die ik met zoveel zorg, energie en toewijding heb gekweekt. Wat zou onze wereld toch mooi zijn, als iedereen vanaf het allereerste begin zichzelf zou kunnen zijn, ‘ontzorgd’ en gezien zou worden. Vandaar de naam Mindme.

Mind… geest, verstand, intellect.
Me… mij, me, ik.
Mindme… geef om mij, verzorg mij, heb oog voor mij!